Ik lig op een legergroene stretcher
mijn wonden gewikkeld in witte lappen
en denk aan frisse klaprozen in de lente
de blos op de wangen van mijn lief
en aan aardbeien, het toetje uit mijn jeugd
Buiten dondert het van nijd,
van bommen en granaten
de mensheid is op oorlogspad
bloed kleurt mijn lakens rood.
Eline Heerdink
|